Afschieten verbod asbestdaken biedt ruimte voor realistisch beleid

De Eerste Kamer heeft er verstandig aan gedaan om het asbestdakenverbod in deze vorm af te wijzen. Als ik redeneer vanuit de optiek van de volksgezondheid waren er geen goede argumenten om alle daken vanaf 2025 te verbieden. Maar ik wil hier wel pleiten voor beleid op basis van risicobenadering, want er zijn daken die we wél zo snel mogelijk moeten vervangen of slopen.

Rigoreuze asbestdakenverbod van de baan is, maar we moeten de echte risicogevallen aanpakken

Het goede nieuws is dat veel daken in goede staat zijn en daardoor nog jaren mee kunnen. Het invoeren van de nieuwe wet zou eigenaren confronteren met onnodige kosten door hen te verplichten nu al hun dak te vervangen. In die zin vind ik het wel sneu voor de ‘beste jongetjes van de klas’, die al duizenden euro’s betaalden voor de sanering van een dak dat nog helemaal niet had hoeven worden vervangen. Een ander effect is dat de markt deze grote saneringsoperatie niet had aangekund, met als gevolg dat de prijzen de pan uit rezen. 
Het is echter niet voor alle daken verantwoord om vervanging jaren uit te stellen! Er zijn daken met een slechte conditie. Deze zijn sterk gecorrodeerd en vormen een bron van verspreiding van asbestvezels. Zo’n dak valt bij wijze van spreken heel langzaam uit elkaar en erom heen dwarrelen dus asbestvezels rond. Door weer en wind kunnen deze vezels zich rondom het gebouw verspreiden met alle risico’s van dien. 

Eeuwige leven

Overigens moet dit geen reden zijn om de eigenaren te bewegen de grond rond hun pand te saneren, wat momenteel wel gebeurt. Uit eigen onderzoek blijkt dat asbestvezels in de bodem niet het eeuwige leven hebben.  En in z’n algemeenheid vormen asbestdaken meer risico’s in stedelijke dan in een landelijke omgeving. Ik denk hier bijvoorbeeld aan de gevolgen van een brand. Niet geheel ondenkbeeldig... In de stad zijn de consequenties vele malen groter dan op het platteland. Ik ben van mening dat voor dit soort gevallen wél beleid nodig is dat uitgaat van een risicobenadering. Daken die een risico vormen voor de omgeving, moeten met voorrang worden verwijderd. Niets doen is geen optie omdat de potentiële schade veel groter is dan de kosten van het opruimen. 

Agrarische gebouwen

Een ander probleem vormen de daken van vrijkomende agrarische bebouwing. De afgelopen jaren is schaalvergroting ook het boerenbedrijf niet voorbijgegaan. Hierdoor staan er huizen en schuren leeg op het platteland en kennen deze gebouwen niet echt een eigenaar. Er is niemand die naar dit soort gebouwen omkijkt. Verkrotting is natuurlijk nooit fraai, maar zeker als er asbest op het dak ligt is het oppassen geblazen! Ook hier geldt dat vezels om de gebouwen terecht kunnen komen. Als we nadenken over de ontwikkeling van het platteland, is dit een aspect om mee te nemen. 

Kortom: ik ben blij dat het rigoreuze asbestdakenverbod van de baan is, maar we kunnen nu niet achterover leunen. We moeten de echte risicogevallen aanpakken. Hiervoor is het in de eerste plaats nodig dat we die gevallen kunnen onderscheiden van de daken die nog rustig een paar jaar kunnen blijven zitten. En vervolgens dat we een beleid ontwikkelen, dat de druk op de eigenaren van die daken terugbrengt tot redelijke proporties. 

Matthijs Wetterauw

Senior adviseur (Asbestexpert) +31 (0)6 2706 0839 Stel mij een vraag